و خراسان و پارس و عرب بود . دربار برمكيان در عصر عباسى پرورشگاه آداب و افكار عجمى و اختلاط آن با ثقافت عرب بود ، و برخى از رجال اين دربار هم در عجميت خود متعصب و بمفاخر عجمى سخت نازان بودند ، و چنانچه گفتيم يكى از اين شعوبيان مشهور سهل بن هارون رئيس دار الحكمه هارون بود ، كه در سنه 215 ه 830 م از جهان رفت . او در زبان عربى كتب زياد را بر مسايل عجمى نوشت كه از ان جمله كتاب وامق و عذراء و تدبير ملك و سياست بود ، و ابان بن عبد الحميد سابق الذكر هم به تشويق برمكيان علاوه بر نظم كليله و دمنه ، كتاب مزدك و كتاب سندباد و كتاب بلوهر و بوداسف و سيرت اردشير و سيرت انوشيروان را هم نوشت . « 1 » كه تمام اين آثار ، افكار عجمى را بدنياى عرب انتقال ميداد ، و در همهء آن دست و تشويق برمكيان خراسانى دخيل بود .

--> ( 1 ) - بروكلمان 3 / 104 و 35